رسول خدا با هركسى كه سخن مى گفت به اندازه توان و فهم و درك او سخن مى گفت، نه به ميزان عمق خرد و درك و توانايى خود، و كسی که خدمت آن حضرت مى رسید، به راحتى سخنان رسول خدا را مى فهميد، درك مى كرد، استفاده مى نمود، چنانكه امام صادق(عليه السلام) فرموده است: «رسول خدا با مردم به مقدار توان و عمق عقل خود سخن نگفت، و رسول خدا فرمود كه ما پيامبران مأموريم كه با مردم به ميزان توان درك و خرد آنان سخن بگوييم». و از اين رو سخنان رسول خدا غامض، پيچيده، غير قابل درك براى مردم نبود، بلكه ساده، روان و خوش فهم بود، و همانند نور از ميان لبها و دندانهاى آن حضرت خارج مى شد، و به گونه اى ادا مى گشت كه هر شنونده اى آن را به راحتى مى فهميد و سخنانش به گونه اى بود كه براى هر مخاطبى خوش آيند و جذاب بود و همچنين خطبه هاى آن حضرت كوتاه و خالى از سخنان بيهوده و زايد بود، و در جايى كه لازم بود، سخنش را سه بار تكرار مى كرد تا مفهوم و خالى از ابهام باشد.